Elke avond een nieuw verhaaltje, met je kind in de hoofdrol.

De golven van de zee maakten een rustig geluid: sssj, sssj, sssj. Mila liep op haar sloffen over het zachte strand. De maan scheen helder op het water. Opeens zag Mila iets glinsteren tussen twee schelpen in het natte zand. Het was heel klein en puntig. Ze boog voorover om te kijken. In het zand lag een gevallen sterretje dat zachtjes bibberde. "Brrr," piepte het sterretje met een heel dun stemmetje. "Ik ben Vonk. Ik ben gevallen en nu ben ik veel te koud om weer omhoog te vliegen."

"Wacht maar," zei Mila vriendelijk. "Ik maak je weer warm." Ze deed haar wollen want uit en schepte Vonk er heel voorzichtig in. De ster gaf een klein flikkertje, maar bleef dof. Het zweefde nog voor geen centimeter omhoog. Mila keek om zich heen. Tussen de duinen vond ze een pluk droog zeegras. Ze wikkelde Vonk erin alsof het een klein nestje was. Daarna legde ze het sterretje in een grote, gladde roze schelp die nog lauw was van de zon overdag. Vonk geeuwde heel zachtjes, maar zijn lichtje bleef slap en bleek.

"Brrr," fluisterde Vonk weer. "Het kriebelt wel, maar ik weeg nog steeds als een steentje." Mila dacht diep na. Een sterretje had geen gras nodig, en ook geen schelpen. Ze haalde Vonk weer uit de schelp en legde hem midden in haar twee blote handen, als een kommetje. Mila bracht haar handen dicht bij haar mond. Ze zuchtte heel langzaam haar allerwarmste adem over de koude puntjes. Hhhffft. Ze neuriede er een zacht slaapliedje bij, heel diep vanuit haar buik.

Vonk begon opeens te kietelen in haar handen. Eerst werd hij geel als boter, daarna felgeel als honing. Een piepklein vonkje spatte vrolijk op. "Kijk nou!" juichte het sterretje met een heldere stem. Er stak een zuchtje zeewind op. De wind tilde Vonk voorzichtig op uit Mila's handen. Heel langzaam zweefde het sterretje omhoog, steeds hoger langs de donkere lucht, tot hij precies tussen twee grote sterren tot stilstand kwam. Hij knipoogde twee keer.

Binnen kroop Mila onder haar dikke deken. De zee ruiste ver weg door het open kiertje van het raam. Op het behang van haar slaapkamer viel een rustig geel vierkantje van het maanlicht, en hoog door de ruit knipperde Vonk als een gouden nachtlampje.